Super Good Super Bad 2

posted on 20 Dec 2011 19:23 by mi-mie
Concert

อย่างที่ได้เกริ่นไปว่าคอนเสริตครั้งนี้แม่งเจอปัญหาที่ใหญ่หลวงมาก นั่นคือ "ฝึกงาน" 
 
ซึ่งการฝึกงานอันนี้มันแย่ตรงที่ ฝึกต่างจังหวัดค่ะ แล้วต้องไปเพชรบูรณ์ไง 
 
จะกลับบ้านยังไง! เสาร์อาทิตย์ก็ต้องฝึกงาน เพราะสถานีวิทยุไม่มีหยุดเสาร์อาทิตย์ค่ะ!!

หลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้ฉันเกลียดคำว่า ฝึกงาน เข้ากระดูกดำไปเลย
 
จากตอนแรกที่เสี่ยงว่าจะชนมั้ย แล้วก็พบว่ามันเฉียดๆ ถ้าชนจริงอาจจะขอกลับก่อนได้มั้ง
 
แต่อย่างที่บอกไป อยู่ดีๆอาจารย์ก็มาทำลายความหวัง ดั่งสายฟ้าฟาด
 
คอน 23-24 แต่ฝึกงานถึงวันที่ 30 ค่าาาาาา เพราะเจ้าใจร้ายกับหนูมากจริงๆ
 
แต่ยังไงก็ต้องมาดูคอนให้ได้ ไม่งั้นฉันจะเสียใจไปตลอดชีวิตของฉัน
 
ซึ่งคงไม่มีใครเข้าใจ เพราะมันคือ "ชีวิตของฉัน" ไม่ใช่ชีวิตของใคร
 
แล้วกลับมานี่ก็ไม่ใช่ง่ายๆ แน่นอนว่าต้องนั่งรถทัวร์กลับมาเอง คงไม่มีใครไปรับ
 
แล้วพ่อแม่จะให้มั้ย ลำพังแค่ขอไปดูคอนเสริตยังไม่ให้เลย 
 
นี่ขอกลับจากเพชรบูรณ์เพื่อมาดูคอนเสริต!!! พ่อแม่คงให้อยู่ หรือไงว่า
 
ต้องนั่งรถทัวร์มาแล้วกลับหอรึเปล่า หรือยังไง ตอนนั้นเครียดมากกกกกกกก
 
แล้วก็เลยต้องตัดใจคุยดู เพื่อเคลียไปทีละปัญหา (พ่อแม่ ครู ที่ฝึกงาน เยอะดีเนอะ = =)
 
ทำใจอยู่นานมาตอนไปคุย สุดท้ายก็ยังไม่ได้คำตอบ แม่ก็แบบ อึกอักอึกอัก
 
ช่างมันเถอะ ไว้ใกล้ๆค่อยคุยอีกทีละกัน กลับมาสู่เรื่องฝึกงาน ปัญหาใหญ่
 
งานนี้เลยต้องวางแผนกันหน่อย ฉันจะทำทุกวิถีทางจริงๆ
 
 
 
แผน1 : ไปขอพี่ที่สถานีกลับมาดูคอน แล้วจะฝึกชดเชยในเวลาที่ขาดหายไป
 
นี่เป็นแผนแรกที่คิด แต่! ในคาบหนึ่งอาจาีีรย์ก็พูดถึงการฝึกงานแล้วบอกว่า
 
"ห้ามขอหยุด ขอลากลับบ้าน ทุกกรณี ถ้าครูรู้เป็นเรื่องนะจ๊ะ"
 
เหมือนอาจารย์จะรู้อยู่เลยค่ะว่าหนูคิดอะไรอยู่ T_T เอาเป็นว่า เปลี่ยนแผนเถอะ!
 
 
 
แผน2 : บอกอาจารย์ตรงๆว่าถ้าหนูไม่กลับมาดูนี่หนูจะตายจริงๆ
 
ในขณะที่กำลังคิดว่าจะไปขอเพื่อนยังไงดี ก็มีเพื่อนคนนึงเดินมาบอกว่า อาจารย์ไม่ให้หรอก
 
มันเพิ่งไปขอมา เพราะต้องกลับมาสัมภาษณ์หอ ไม่งั้นเค้าจะไล่ออกจากหอ 
 
อาจารย์บอกว่า ให้กลับมาไม่ได้จริงๆ ก็คงจะต้องยอมโดนไล่ออกแหละ
 
*แล้วฉันขอกลับมาดูคอนเสริต* ไม่ต้องคิดคำตอบเลยค่ะ บายยยยยย
 
 
แผน3 : ขอพี่ที่ทำงานกลับมาเนียนๆ โดยไม่ให้อาจารย์รู้เด็ดขาด (คล้ายแผน1)
 
แต่!! วันปฐมนิเทศฝึกงานอาจารย์ก็บอกอีกว่า เดี๋ยวครูจะไปเยี่ยมที่ฝึกงานด้วยนะ 
 
ครูจะไม่บอกว่าจะไปเมื่อไหร่ เพราะจะไปเซอร์ไพรส์ แล้วถ้าครูไปแล้วพวกเธอไม่อยู่นะ
 
คงรู้ว่าจะเป็นยังไง........ ซวยละ! ครูนี่ก็ดักทางกูทุกทาง เอาไงดีหล่ะ!
 
ในใจได้แต่คิดว่า เอาเถอะ แม่งคงไม่ซวยถึงขนาดนั้นหรอก คอนตั้ง 23-24 
 
อาจารย์คงไปหาก่อนแหละ แล้วฉันขอกลับบ้านแค่ 2-3 วันเองนะ คงไม่เป็นไร
 
แล้วมันก็ *ซวย*
 
อยู่ที่นู่นตื่นเต้นทุกวัน ในสมองคิดอย่างเดียว จะโดนจับได้มั้ย พี่ที่สถานีจะให้มั้ย
 
ไปแอบสืบรถทัวร์มาเรียบร้อยแล้วว่า มีกี่โมง ขึ้นที่ไหน ราคาเท่าไหร่ อะไรยังไง
 
ให้น้องที่อยู่บ้านเจรจากับแม่ให้จนแม่ให้กลับบ้านแล้วบอกว่าจะมารับที่สถานีขนส่ง
 
เย้! รอดไปหนึ่ง (แต่โดนด่าเรื่องซื้อบัตร นี่ขนาดบอกแม่ว่าซื้อบัตรถูกสุดวันเดียวแล้วนะ)
 
แล้วก็มาขอพี่ที่สถานี ซึ่งให้ง่ายเว่อร์ ก็ไปสิ แค่เนี๊ย หนูเครียดตั้งนาน T_T ขอบคุณคุณพี่มากค่ะ
 
และสุดท้าย อาจารย์.....คือใกล้ถึงวันที่จะไปอยู่แล้ว อาจารย์ก็ยังไม่มาสักที ฉันจิบ้าตาย
 
พี่ที่สถานีก็ใจดี๊ใจดี บอกว่าให้โทรไปบอกอาจารย์ว่า ให้มาวันธรรมดา
 
เพราะวันเสาร์อาทิตย์สถานีไม่มีคนอยู่ แล้วฉันไปเสาร์อาทิตย์ไง สบ๊าย~ น่าจะไม่เป็นไร
 
 
 
23/04/54
 
ตื่นเช้ามาขึ้นรถทัวร์ด้วยความตื่นเต้นเว่อร์ นั่งฟังเพลงยามะพีตลอดทาง
 
พอก้าวขาขึ้นรถ ฉันมั่นใจว่าฉันจะได้ไปดูคอนเสริตแน่นอน ยามะพีแล้วเจอกัน ^ ^
 
แม้ฉันจะอิจฉาและยังดราม่าเรื่องที่ไปรับยามะพีไม่ได้อยู่ก็ตาม
 
อ่านในทวิตมีแต่คนบอกว่า ฟินมาก คนน้อย ใกล้มาก แต่กูไปรับไม่ได้ไง!!!
 
เอาเถอะ ได้ดูคอนก็บุญละ *ปลอบใจตัวเอง* อิอิ จะได้เจอยามะพีอีกรอบแล้ววววว
 
พอลงจากรถทัวร์ ขึ้นรถพ่อ ก็โดนพ่อบ่นเรื่องบัตรต่อเนื่อง ที่แอบไปซื้อมา 
 
(แอบซื้อเยอะกว่านี้จริงๆหนูก็ทำมาแล้วค่ะ เพราะรู้ว่าขอแล้วจะไม่ได้ไง = =)
 
กลับถึงบ้าน ตื่นเต้นมากกกกกกกกกก แต่งตัว แต่งหน้า สวยๆ แล้วรีบไปหน้าคอน
 
ซื้อของหน้าคอนซื้อแท่งไฟ ซื้อพัด กริ๊ดๆๆ ตื่นเต้นๆ แล้วมันมีจองตั๋วเรื่องโจด้วย
 
แต่ว่านะดันยังอยู่ในช่วงฝึกงานไง ดูไม่ได้อีกและ *กูเกลียดการฝึกงานนนนนน*
 
จริงๆเรื่องดูไม่ไ้ด้ซีเรียสหรอก ซีเรียสเรื่องของแถมมากกว่า อยากได้โปรสการ์ดยามะีพี T_T
 
เอาเถอะ หน้าคอนไม่ค่อยมีอะไร เข้าไปรอในคอนเลยดีกว่า
 
ในคอนรู้สึกว่า ฟินแน่กู ฮอลมันเล็กอ่ะ ใกล้ชิดมาก ยังไงก็เห็นชัด ฉันต้องฟิน!!!!
 
ช๊อตแรกมันจะมีกล่องลงมาก่อน แล้วกล่องเป็น LCD ไง มีภาพวิ่งไปวิ่งมา
 
พอมีเสียง *ปั้ง* ไฟจอดับ ข้างในเห็นยามะพียืนอยู่ แล้วกล่องก็ค่อยๆยกขึ้น
 
พร้อมกับ ยามะพี ร้องเพลง Daite Senorita ที่เล่าระเอียดขนาดนี้ไม่ใช่อะไร กูฟินมาก
 
พอเสียง *ปั้ง* พร้อมเห็นยามะพีเนี่ย น้ำตากไหลพรากกกกกกกกกกกกกก เลย
 
ไม่ได้บิ๊วตัวเองเลยสาบานได้ อยู่ดีๆีพอเห็นหน้ายามะพีแล้วแบบน้ำตาไหลเลย
 
เพลงแรกในคอนเสริตฉันก็แหกปากร้องเพลงทั้งน้ำตาเลย คนข้างๆแม่งคงสงสัยว่ากูเป้นไร = =
 
แล้วยามะพีก็มีเลื่อนรถเข็นรอบฮอล เซอร์ไพรส์มากกกกกกกก กูได้เห็นรถเข็นนี้ขอจริง 55
 
เห็นมาทุกคอนที่ดูเลยไง คงมีศิลปินจูเนียร์ยืนบนนี้มากมาย เลยกริ๊ดรถ 55
 
ที่เซอร์ไพรส์สุดคือกูเพิ่งรู้ว่ารถนี้เค้าใช้คนเข็น โดนน้องด่าว่าโง่เลย ดูคอนมากี่รอบแล้ว
 
แตไม่ว่ายามะพีจะมาจากรถเข็น จะมาจากตระก้าลอยฟ้า หรือจะมาจากอะไรก็ตาม
 
โซนที่กูนั่งนี้เป็นโซนที่ยามะพีเมินมาก = = แบบไม่เคยโบกมือมาทางนี้เลยก็ว่าได้นะ!
 
แล้วฉันยิ่งดู 1500 บนยอดดอยอยู่ด้วยไง งานนี้เลยไม่ฟินเท่าที่ควร (แต่ก็ฟินอยู่ดี)
 
ในคอนนี้ฉันร้องไห้อีกตอนนึงคือตอนที่มีภาพยามะพีเล่นซีรี่ย์ตั้งแต่เด็กๆ 
 
เพลงก็เศร้า เห็นแล้วมันคิดถึงช่วงที่เราบ้าแรกๆอ่ะ น้ำตาไหลช้าๆ ซึ้งๆ ไม่พรากเหมือนตอนแรก
 
(จุดด้อยของฉันอย่างนึงไม่เคยจำชื่อเพลงได้ แม้จะร้องได้ทุกเพลงก็ตาม = =)
 
คนเสริตจูเนียร์แม่งอลังการจริง ฉันว่ามันสนุกมากกกกกกกกอ่ะ เพราะยามะพีและคอนเสริต
 
ยามะพีจับมือกับแฟนคลับเยอะมากกกกกก มีแบบช่วงตอบคำถาม มีกอด มีพูดคุย
 
กูนั่งอิจฉาตาร้อนอยู่บนยอดดอย เออ! ถ้ากูมีตังค์เยอะกว่านี้นะ กูก็ไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก หึหึ
 
แล้วเหมือนช่วงอังกอร์ ยามะพีก็ใช้รถเข็นอีก แล้วตรงฉันมันเป็นตรงเดียวที่รถเข็นมาไม่ถึงไง
 
ฉันเลยตัดสินใจวิ่งข้ามโซนไปไกลมาก ไปยืนหน้า 4500 เพื่อดูหน้ายามะพีใกล้ๆ
 
แล้วฉันก็ได้เห็นหน้ายามะพีแบบชัดๆแล้ว! มันเป็นความรู้สึกว่าเห็นหน้าแล้วจริงๆอ่ะ
 
เพราะเท่าที่เคยเห็นมามันไกลมากไง ไม่ค่อยเห็นหน้าเท่าไหร่ พอยามะพีเลื่อนผ่านไป
 
ก็วิ่งกลับโซน (จริงๆก็ไม่อยากกลับหรอก แต่โดน4500 ข้างหลังไล่ =3=)
 
พอคอนจบเค้าก็จะมีไอสายรุ้งกับอะไรซักอย่างปลิวๆในคอน ฉันก็ไปโกยใส่กระเป๋ามา
 
ได้มาเยอะมากกกกกกก คนอื่นเค้าเก็บนละอันสองอัน ฉันเก็บมาก 100 กว่าอัน เก่งป่ะหล่ะ 55
 
กลับบ้านเบิกบานด้วยความฟิน พอถึงบ้านเดินผ่านกระจก ตกใจแทบช๊อค
 
นี่กูแพนด้ามากอ่ะ อายไลเนอร์ที่เขียนไว้เปื้อนเละไปหมดเลย เพราะร้องไห้ตอนแรกแน่ๆ
 
แปลว่าฉันดูคอนด้วยหน้าแบบนี้ตลอด แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉัน T_T
 
เอาเถอะงานนี้ฟินมาก! แต่ยังไม่มากที่สุด พรุ่งนี้ฉันต้องได้เยอะกว่านี้!!!!
 
 
 
24/04/54
 
นั่งเครียดมากว่าเอาไงดี ไม่อยากดู 1500 แล้ว แล้วคุณน้องซิ่งก็บิ๊วเหลือเกิน 
 
เปลี่ยนบัตรเลย เอา 1500 มาให้ซิ่ว (พ๊อยคือตอนแรกมันจะดูรอบเดียว แล้วเกิดติดใจอยากดูอีก)
 
เลยตัดสินใจโทรหาอิ๋ว อิ๋วอัพบัตรได้มั้ย อยากดูทั้งใกล้และอยากเปลี่ยนที่ด้วย
 
อิ๋วก็บอกว่าได้แค่ 3500 นะพี่! อืมพี่ก็มีพอแค่นั้นเหมือนกัน (เงินจากพัดที่ขายได้)
 
เลยตัดสินใจรีบไปหน้าคอนตั้งแต่เที่ยงเพื่อไปซื้อบัตรใหม่ แล้วใบเก่าก็ยกให้ซิ่วไป
 
ฉันเล็งที่ไว้แ้ล้ว แต่พอไปถึง *ชี้* เอาที่นี้ค่ะพีี่ ชี้ไปตรงกลางเลยฮอลเลย วันนี้ฉันจะนั่งกลาง
 
แล้วตอนพี่เค้ากดจอง.....กดไม่ิติด พี่เงยหน้าขึ้นมา มีคนกดตัดหน้าไปแ้ล้วครับ
 
กริ๊ดดดดดดดดดด โอเคฉันดูที่ถัดมาก็ด๊ะ! ชิร์! (อยากได้ที่ติดบันไดไง เพราะรู้แล้วว่ามันวิ่งได้)
 
แล้วฉันก็เดินไปเดินมาโนพ๊อยซ์อยู่หน้าคอน เจอพี่ออยก็เลยไปอยู่กับพี่ออย
 
แล้วก็เจอใครต่อใครมากมาย วันนี้ฉันไม่กรีดอายแล้วค่ะ ไม่อยากเป็นแพนด้าละ
 
จนสุดท้ายฉันก็เข้ามาอยู่ในคอน แม้จะดู 3500 แต่มันก็ไกลอยู่ดี อยู่แถวที่ 4 นับจากหน้าอ่ะ
 
นั่งติดกับ 2500 เลย = = ก็เพราะฉันจองช้าไง เพิ่งจองเมื่อกี๊เอง รู้สึกไม่คุ้มนิดหน่อย
 
แต่เมื่อวานตรงนี้แม่งฟินมาก! วันนี้ฉันต้องฟินกว่าเมื่อวานให้ได้ หึหึ
 
พอเริ่มคอนฉันไม่ร้องไห้ละ เพราะรู้แล้วไงว่ามันจะมายังไง พอเพลงต่อไปมีุรถเข็นจำได้
 
รีบวิ่งลงไปข้างหน้าเพื่อเกาะรั้้วให้ได้ แต่ทุกคนก็วิ่งลงมา เกือบไม่ได้เกาะแล้วไง
 
สุดท้ายก็ได้อยู่ดี แล้วยามะพีก็กำลังจะมาถึง ตื่นเต้นมากๆ กลัวยามะพีหันหลังให้ = =
 
(ด้านหน้าเป็นแสตน ด้านหลังเป็นที่นั่งข้างล่างไง มันก็เลยมีแฟนคลับ 2 ด้าน)
 
แ้ล้วตรงฉันอยู่ที่มุมๆหน่อย เวลารถเลี้ยวลำบาก มันก็เลยช้าหน่อย
 
แล้วฉันถือพัดยามะพี ตะโกนแหกปากสุดชีิวิต แล้วเหมือนยามะพีจะหันมาเห็น
 
โบกมือพร้อมยักคิ้วนิดนึง ฉันมั่นใจว่าช๊อตนั้นเป็นของฉัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
(จริงๆมันก็เป็นท่าที่ยามะพีทำปกติแหละ แต่มันอยู่หน้าฉัน ฉันจะคิดว่าเป็นของฉัน)
 
วินาทีนั้นเหมือนแบบเห็นยามะพีมองมาอ่ะ แค่วิเดียวเองมั้ง ฉันยืนอึ้ง
 
แล้วก็.........พรากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก......... ฉันดีใจอย่างไม่มีคำใดเปรียบ
 
มันเป็นภาพจำก่อนตายจริงๆ ตอนนี้ยังจำช๊อตนั้นได้ชัดเจนอยู่ มันฟินมากกกกกกก
 
ตายๆๆ นี่ขนาดไม่ได้จับมืออะไรเลยนะเนี่ย ตายๆๆ เป็นความสุขที่สุดในชีวิตฉันก็ว่าได้
 
ไม่สิ มันคือโมเม้นที่ฉัน "มีความสุขมากที่สุดในชีวิต" จริงๆนั่นแหละ ฉันดีใจมากกกก
 
แต่ครั้งนี้พรากแป๊บเดียว พอกลับไปที่นั่งที่เดิมอารมณ์ก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
 
หลังจากนั้นก็ดูคอนไปเรื่อยๆ มันก็สนุกขึ้นนะ มันใกล้ขึ้น เห็นอะไรชัดขึ้น อยู่ตรงกลางไง
 
แล้วช๊อตนั้นทำฉันอารมณ์ดี แต่ก็ยังไม่สุด! เมื่อวานยามะพีมาจับมือกับตรงนี้บ่อยมาก
 
แต่วันนี้ไม่มาเลย....สงสัยว่าคงจะโดนสต๊าฟเบรกไว้ เพราะมันควบคุมยาก
 
โถ่พี่!!!! หนูอัพบัตรมาเพื่อการนี้เลยนะ แล้วพี่มาตัดโอกาสหนูแบบนี้ = =
 
เอาเถอะ ถ้าไม่ได้ช๊อตนั้นจะโกรธกว่านี้อีก หึหึ แล้วความฟินอีกรอบของฉันก็มาถึง
 
คือช่วยอังกอร์ เมื่อวานมันอังกอร์ 2 รอบไง พอจบรอบ 2 ของวันนี้ก็แบบกลัว
 
กลัวว่าจะไม่มีอังกอร์อีก นี่ฉันจะไม่ได้เห็นหน้ายามะพีอีกต่อไปแล้วหรอเนี่ย
 
กลัวๆๆ ปากก็ตะโกนเรียก ยามะพี ยามะพี ยามะพี ไปเรื่อยๆไม่หยุด *น้ำตาเริ่มปริ่ม*
 
นี่ฉันจะไม่ได้เจอยามะพีแล้วจริงๆดิ เห้ย แล้วยามะก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง *น้ำตาคลอ*
 
แล้วแฟนคลับก็ตะโกนอะไรสักอย่าง แป๊บนึงถึงจะฟังออกว่า Love song 
 
ฉันก็ตะโกนต่อ Love song Love song ลืมบอกว่าตอนนี้ฉันวิ่งมาเกาะรั้วแล้วเรียบร้อย
 
แล้วยามะพีก็เข้าใจแล้วหันไปบอกวงไฟว์ให้เล่นเพลง Love song พอดนตรีขึ้นเท่านั้นแหละ
 
*พรากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก*
 
ทำไมต้องร้องไห้เยอะขนาดนั้น? เพราะมันเป็นเพลงที่ฉันฟังมาเมื่อ 8 ปีที่แล้ว
 
เป็นเพลงที่ทำให้รู้จัก และรักยามะพีมากขึ้น เป็นเพลงยุ่นเพลงแรกที่ร้องได้
 
เป็นจุดเริ่มต้นของฉันกับยามะพีก็ว่าได้ (Sunday แผ่น 16 หึหึ)
 
แล้วเอามาร้องตอนที่แบบคอนเสริตกำลังจะจบแบบนี้ ฟินมากอ่ะ ได้มาดูแค่เพลงนี้ก็คุ้มแล้ว
 
ดีใจที่ได้ยิน Love song เข้าหูตัวเองแบบที่ไม่ใช่ฟังจากทีวี เห็นหน้ายามะพีตอนร้องสดๆ
 
ตอนนี้ฉันรักเพลงนี้ขึ้นอีกเป็น 10 เท่าเลย เพลงเพราะมากด้วยไง ชอบบบบบบเว่อร์
 
แล้วก็จบคอนด้วยเพลงนี้ จริงๆมีอังกอร์อีก ขึ้นมาโค้งแล้วก็ลงไป
 
พอเดินออกมาหน้าคอน ก็แบบอารมณ์ฟินๆ แต่เจอคนพูดว่าได้จับมือยามะพีแล้วเฟลเลย
 
ก็กูไม่ได้จับไง แล้วไอคนได้จับก็แบบ "ฉันยื่นมือจะจับ abc แต่ยามะพีมาจับมือฉันเอง"
 
เอ่อะ! = = ฟังแล้วอารมณ์เสียอย่างแรงงงง แล้วอยู่ดีๆหน้าคอนเค้าก็ตั้งขบวน
 
เหมือนกับยามะพีจะออกมาไง ก็เลยไปยืนบ้าง สักพักรถที่ยามะพีนั่งก็วิ่งผ่านไป
 
แต่ฟิมดำ มองอะไรไม่เห็นเลย พอรถวิ่งเลยจากที่ฉันยืนไปนิด ยามะพีดันเปิดหลังคารถ
 
แล้วโผล่หน้าออกมาโบกมือ แต่เลยกูไปแล้วไง!!! เชิญกลับประเทศไปเลยค่ะ!!!
 
เฟลนิดหน่อยก่อนจบ แล้วยามะพีกลับพรุ่งนี้เช้า ซึ่งกูก็ต้องกลับเพชรบูรณ์พรุ่งนี้เช้าเหมือนกัน
 
ไม่ได้ไปส่งอย่างไม่มีทางเลือก ระหว่างทางก็นั่งติดตามทวิตชาวบ้าน (อะเกน)
 
อิจฉาชาวบ้านอีกแล้ว! ยามะพีเดินเข้าไง ทำไมกูไม่ได้ไปส่งวะ นั่งดราม่าอยู่บนรถทัวร์
 
ที่มาประเทศไทยครั้งนี้ยามะพีเข้าออกสนามบินทั้งหมด 4 รอบ กูได้ไปรอบนึงคือวันแถลงข่าว
 
ซึ่งรอบนั้นเป็นรอบเดียวที่ยามะพีเข้าทางพิเศษ ที่เหลือเดินเข้าให้แฟนคลับได้ฟินหมดจ้าาาา
 
เอาจริงถ้านับจำนวนครั้งของเรื่องที่ฟินกับเฟลนี่เรื่องที่เฟลชนะขาดลอยเลยจริงๆนะ
 
แต่ช่วงฟินมันก็ฟินมากกกกกกกกกกอยู่ไง เลยยังพอทดแทนกันได้
 
ระหว่างทางกลับเพชรบูรณ์ ฟังเพลงยามะพีวนไปวนมาอีก เพลงเลิฟซองขึ้น เพลงไดเตะ น้ำตาคลอ
 
 
แต่อย่าคิดว่ามีมี่จะได้กลับไปฝึกงานอย่างสงบสุขเลย
 
*พระเจ้ายามะพีไม่ได้ใจดีกับหนูขนาดนั้น*
 
 
จำเรื่องที่อาจารย์บอกว่าจะสุ่มมาเยี่ยมได้มั้ย อาจารย์โทรไปบอกกับผอ.สถานีว่าจะมาวันอาทิตย์
 
เพราะสะดวกวันอาทิตย์ ผอ.ก็เลยบอกว่ามาได้ๆ แล้วจะมาหาแม้สถานีจะหยุดก็ตาม
 
สรุปอาจารย์ก็เลยมาวันอาทิตย์!!! ซึ่งกูยังอยู่ที่คอนเสริตไง เพื่อนที่อยู่เพชรบูรณ์ก็กลัวเราไม่สนุก
 
ให้เรากลับมาจากคอนก่อนค่อยบอก (ก็ยังดีนะ) แล้วสุดท้ายก็ลุ้นอยู่บนรถทัวร์ว่าจะไปทันมั้ย
 
เพราะเรากลับวันจันทร์แล้วเช้านั้นอาจารย์ยังอยู่ แต่พอเราเข้าเขตเพชรบูรณ์ 
 
เพื่อนก็โทรมาบอกว่า อาจารย์กลับไปแล้วนะ!!! สรุปก็คืออาจารย์ไม่ได้เจอกูเลยไง
 
แล้วก็ไม่มีรูปถ่ายยืนยันว่ามาเจอนิสิตฝึกงานที่นี่ งานเข้าแล้วไง!!
 
กูร้องไห้จริงจังมากตั้งแต่รถทัวร์เข้าเขตเพชรบูรณ์จนถึงสถานีเลย
 
ที่ร้องไห้แบบไม่ได้กลัวความผิดอะไรมากมาย แต่แบบเครียดมากกว่า ว่าแบบทำม๊ายยยย
 
ทำไมวะ!! ขอแค่มาดูคอนแค่เนี๊ย ทำไมพระเจ้าไม่เคยเข้าข้าง ไม่เคยช่วยกูเลย
 
แม้จะได้ดู แต่แบบต้องดิ้นรนกับอะไรมากมาย ทำไม ทำไม ทำไม T_T
 
ตอนจบที่จะขอมีความสุขสักหน่อย ทำไมต้องทำร้ายกูจนถึงวินาทีสุดท้ายแบบนี้ T_T
 
เป็นการร้องไห้ทิ้งทวนของคอนยามะพีครั้งนี้ สิ่งที่ทำได้ ก็ได้แต่ทำใจว่า อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด!
 
แต่สุดท้ายอาจารย์ก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่ถามว่ามันจำเป็นมากเลยหรอ
 
แล้วเราก็ตอบด้วยความมั่นใจว่าจำเป็นค่ะ! อาจารย์บอกว่างั้นก็ไปเป็นไร เฮ้อออออ
 
 
 
 
 
คอนเสริตนี้แม่ง!!!!! Super Good Super Bad จริงๆเลย
 
 
 
 
 
"ขอให้ได้เจอยามะพีสักครั้งในชีวิต" ตอนนี้เป้าหมายในชีวิตฉันทำมันสำเร็จแล้ว ^ ^
 
 
 
 
 
 
 
 
0 Comments
Previous | Next